झापाका केपीको कथा खोटाङका केपीसँग आधा बाटोसम्म मिल्छ र त्यसपछि यिनको बाटो फाट्छ । नाबालक छँदा यिनको आफ्नो भन्नु कोही थिएन । न पैतालामुनि उभिने आफ्नो माटो थियो न शिरमाथि टाउको लुकाउने आफ्नो छानो थियो । झापाली केपी साँच्ची नै बेसहारा थिए । यिनलाई सहिद रामनाथ दाहालको परिवारले आश्रय दिएको थियो । बाख्रा चराउँदै, घाँस काट्दै र खोप्पी खेल्दै यिनको किशोर वय बित्यो । खोटाङे केपीले झैँ यिनले पनि जेनतेन एसएलसी पास गरे । पछि रामनाथ झापा विद्रोहमा लागे र केपीले उनका पाइला पछ्याए । रामनाथ राजा महेन्द्रका हातबाट सुखानीमा मारिए, लुक्दै-छिप्दै हिँडेका केपी रौतहटमा पक्राउ परे । अनि यिनले दस वर्ष शाही कारागारको कहर काटे ।

कारागारमा छँदा पार्टीभित्र यिनको एउटा तिलस्मी छवि रचियो । कृषि सर्वहारा केपी माले पार्टीका अनमोल मोती हुन् । चुम्बकीय दिमाग भएका केपीले कारागारमा विशाल अङ्ग्रेजी शब्दकोश खर्लप्पै कण्ठ गरेका छन् । यिनका नाममा यस्ता अतिरञ्जित कथा त कति कथिए कति १ तैपनि पार्टी वृत्तबाहिर भने यिनको उत्रो चिनारी थिएन । एमालेको नौ महिने शासनमा जब यिनी गृहमन्त्री बने, यिनले एकसाथ नाम पनि कमाए र दाम पनि कमाए । मन्त्री बन्नुअघि यिनी कतै साथीको ओछ्यानमा गएर घुसि्रन्थे, कमरेडहरूले स्नेहले दिएका लुगा पहिरिन्थे र तिनकै सद्भाव र मायामा यी जिउँथे । मन्त्री भए र नाटकीय ढङ्गले यिनको चकाचौँध सुरु भयो । अहिले यिनको धनदौलतको लेखो अपरम्पार छ । भनिन्छ, चिनारी लुकाइएका यिनका घरै चार-पाँचवटा छन् । र सुनिन्छ, गृहमन्त्री हुँदा कताकताका पाखैसमेत पनि यिनले आफ्ना नाउँमा दर्ता गराएका छन् । यिनका अदृश्य गाडधनहरू पनि होलान् भनी यिनकै पार्टीका जनहरू घुटुक्क थुक निल्दै लख काट्छन् ।

हो, यसरी झापाली केपी हिजोको आजै हरिकङ्गालबाट नवधनाढ्य सामन्तमा फेरिए । यो परिवर्तनमा उनका पार्टीको योगदान ठूलो छ । सिंहदरबार पसेर पार्टी नेतृत्वले पत्रु राज्यको रूपान्तरण गर्न खोजेन । बरु आफ्नै पात्रजन्य रूपान्तरण गर्न खोज्यो । राजनीतिमा लागिएको जोगी हुन होइन भन्ने लम्पट सूत्र रचियो र भोगवादको ढोका खोलियो । अब राजनीति जनसेवाको साधन रहेन, यो त आफ्नैलागि मेवामा पतीत भयो । कांग्रेसका भ्रष्ट शिरोमणित्रय गोविन्दराज जोशी, खुमबहादुर खड्का र चिरञ्जीवी वाग्लेझैँ झापाली केपीहरू यही आदर्शबाट विचलन र नैतिक पतनका झर्रा सन्तानहरू हुन् ।

थाहा छ, झापाली केपी अब गरिखाने जनतासँग छैनन् । ती अन्तै छन् । राजा ज्ञानेन्द्रको हैकमवादी असोजतन्त्रले राजतन्त्रलाई मिल्काउने संविधानसभाको प्रसङ्गको उठान गरिदियो । केपीले यसको खिल्ली उडाए । ज्ञानेन्द्रको खुनी मकरतन्त्रले गणतन्त्रको नारालाई मुलुकभरि छ्यापछ्याप्ती फिँजाइदियो । केपीले यस नारालाई खिसी गरे । माओवादीहरू जब बन्दुक बिसाएर प्रतिस्पर्धा र सह-अस्तित्वको शान्तिपूर्ण राजनीति गर्न तत्पर भए, केपीले सधैँ तिनको यता आउने बाटो छेक्न खोजे । कुरा सुन्दा उदेक लाग्छ । तर यो सत्य हो । जब केपी कमल थापाको मुद्रामा शान्ति प्रक्रियामा भाँजो हाल्न खोज्छन्, अमेरिकी कोन्डालिजा राइस मुसुक्क हाँस्छिन् । यो वर्गको कुरा हो । यिनको वर्ग मिल्छ । यिनको वर्गस्वार्थ मिल्छ । यथास्थिति यिनको पि्रय आदर्श हो । र परिवर्तन हो, यिनको परम् शत्रु । त्यसैले झापाली केपीहरू नारकीय यथास्थितिको जोगाउ गर्न लिट्टी कसेर लागिपरेका छन् । यो आफू सुहाउँदो वर्गस्वार्थको कुरा हो ।